ayşegül sözlüğü - 5

sıka: kısa

tutak: kitap

çeçil: çekil

iptim: öptüm

popo: portakal

ne dedin beni: ne dedin bana (zamir tanrısı, buraya!)

ezbere...

Evet kimsesizdik ama umudumuz vardı

Üç ev görsek bir şehir sanıyorduk

Üç güvercin görsek Meksika geliyordu aklımıza

Caddelerde gezmekten hoşlanıyorduk akşamları

Kadınların kocalarını aramasını seviyorduk

Sonra şarap içiyorduk kırmızı yahut beyaz

Bilir bilmez geyikli gece yüzünden

(...)

Hiçbir şey umurumda değil diyorum

Aşktan ve umuttan başka

Bir anda üç kadeh ve üç yeni şarkı

Belleğimde tüylü tüylü geyikli gece duruyor

(...)

Bir bardak şarabı kendim için içiyorum

'Halbuki geyikli gece ormanda

Keskin mavi ve hışırtılı

Geyikli geceye geçiyorum'

Uzanıp kendi yanaklarımdan öpüyorum

T.U.

bi' an - otuz iki

- kolay gelsin. ben harici hard disk istiyorum.

- tabii, 300 dolarlıkları var, 250'ye var, 200'e de var.

- aa. ama ben daha ucuz istiyorum.

- ama işte en ucuzu 150 dolar.

- siz beni bu harici hard disklerin yanına götürür müsünüz?

- ...

- aaa. ama ben bunlardan istemiyorum.

- ...

- ben lipstick istiyorum.

- lipstick mi?

- yok, yok, tamam. joystick arıyorum aslında.

- ...

- ben anlatamadım galiba. şu bilgisayarların yanına takılan parmak kadar şeyler var ya, onlardan istiyorum.

ayşegül sözlüğü - 4

"ayşegül hapşırınca ben ona diyorum ki, 'çok yaşa', o da karşılık veriyor: 'sen de bak'.

ama n'apsın değil mi, o mevzu da insanın bir çırpıda söyleyiverdiğinden çok daha karışık, çok yaşamak, uzun yaşamak, diğerinin de onun kadar uzun yaşayıp -ondan önce ölmeyip- onun yaşadığını görmesi... filan...

işte kısaca sen de bak, deyip geçebiliriz buraları..."

bi' an - otuz bir

"çok güzel cevaplarımız yoktu, ama çok güzel sorular sorabiliyorduk."

taksim meydan, kırmızı ışık yeşile dönerken...

olsa ya...

soul kitchen'da şef yardımcısı, garson, olmadı dj olmak istiyorum.

o bıçağa sahip olmak istiyorum.

filmin değil, mutfağın...

bi' an - otuz

bu şehirdeki solculara ne oldu?

bazısı öldü.

ölmeyenler "oldu".

bazıları sıcak yatak aldı.

kimisi halvet oldu.

kimisi çocuk yaptı.

kimisi asker kaçağı,

bazısı vicdan batağı.

bazıları akşamdan kaldı.

akşamdan kalmayanlar grip olmuştu.

bir türlü grip olamayanların "abi, işleri çok yoğun".

çalışmayanlar evde, battaniye altında.

battaniyesi olanlar hem de televizyon karşısında.

televizyonu olmayanlar gitmişler.

gitmeyenler küsmüşler.

küsmeyenler geç kalmışlar.

bi' an - yirmi sekiz

- facebook'tan öğrendiğim yegâne şey ne biliyor musun?

- ...

- ö.... ölmüş.

- yalan!

- doğru!

- neden?

- bilmiyorum. geçen sene bu zamanlar ölmüş.

ben ayşe - on üç

kızın elinde bir plastikten leopar oyuncağı...

çocuğa sorar:

"ukkucum, mu ni?"

ukku, bilgelikle:

"kanguyu"!

ben ayşe - on iki

şok!

şöhret a.k. nerede basıldı?

sahnelerin yakından tanıdığı ünlü isim n'aparken yakalandı?

a.k. "cici"sinin bulaşıklarını yıkarken görüntülendi.

a.k. "evet, ona akşam yemeğinde dana döşü sarması ve safranlı pilav yaptım. yanında da kırmızı şarap içtik. ohh, sefamız olsun" diye konuştu.

a.k. gazetecileri kapıdan kovarken, "bulaşık makinemiz bozulmuştu. değil tabağını,

ben onun her şeyini yıkarım bi' kere" dedi.

a.k. ile alemlerde "ukku" adıyla anılan dj sevgilisi, evlerinden geç saatte çıkıp eğlenmeye giderken görüldü.

ayşegül sözlüğü - 3

"o

çuçuk

minim

cicim."

(peyy! eğlence başladı!)

ayşegül sözlüğü - 2

mamam: tamam

acii: acı mı?

dudu: su

tüt: süt

oppa: tavşan

çeçil: çekil

çüçük: küçük

çıçaaak: sıcak mı?

kalkam: kalkayım

alâm: alayım

tert: ters

ayşegül sözlüğü - 1

enene: anneanne

abaam ben: ben ablayım

apa: otur

kaka: kanka

giydıycan: giymeyeceğim

gitdiycan: gitmeyeceğim

bok: yok

book: büyük

alaa: hayır

bi' an -yirmi yedi

bahar '09

balıkesir apartmanı...

gece 11.30...

camda bir adam, 60 yaşlarında.

diyor ki: "bak, geldi işte, geldi".

kapıdan çıkıyor, bak geliyor işte.

ben ayşe - on bir

şarkılar söylüyor, içinde "anneee-dedeee"nin geçtiği.

bilmediğimiz, ama kesinlikle, dünya yüzünde bir zamanlar konuşulduğundan emin olduğumuz bir dilde konuşuyor. dilin, sesli harfleri az, sessizleri fazla. kuzey ülkeleriyle çekik gözlülerin dillerinin karışımı diyebiliriz kısaca. yani, en kısası böyle oluyor, yapacak bir şey yok.

"rüyanda kimi gördün" sorusuna sektirmeden "dede" diye cevap veriyor.

suyu çok seviyor, su akıyor, o bakıyor, etrafındakiler de o sırada kendisine yemek yedirmekle uğraşıyor.

kendisini "balım, kaymağım, tatlım" diye seven annesinin "maması" olduğunu sanıyor.

"seni ilk önce nerenden yemeye başlayalım" sorusuna çenesini göstererek cevap veriyor.

sevdiklerini öpmeyi çok seviyor, en çok sevdiklerini öperken "muhaaa" diye ses çıkarıyor.

böyle böyle "ayşegül" oluyor, insanın aklında kalıyor, gönlünü çeliyor, rüyasına giriyor.

ben ayşe nasılım - on

müzeyyen söylüyor:
"benzemez kimse sana
tavrına hayran olayım
bakışından süzülen işvene kurban olayım"

bi' an - yirmialtı

- ben o koç'u ahirette bulmak istiyorum.

- aa, sahiden, var mı öyle bi' imkânımız? bulur muyuz dersin?

- tabii ki var. çünkü bizi, ara sıra cehenneme ziyarete götürecekler.

- e, ama bu çok iyi haber!

ben ayşe nasılım - on

uyumuyorum
ben.
uyumuyorum
işte!

erdek, eylül '08.

ben ayşe nasılım - dokuz

ben ayşegül.
bizim evdekilerin hepsi ayrı bi' leyla.
ben yürüyorum, arkamdan bakakalıyorlar.
koşuyorum, fısır fısır bi' şeyler konuşup gülüyorlar.
şarkı söylüyorum, dudakları kulaklarına varıyor.

konuşuyorum, kendilerinden geçiyorlar.

dansediyorum, benimle beraber en acayip dans figürlerini sergiliyorlar.
ben ayşegül, ben kendime gülüyorum, onlar bana gülüyor.
bizimkilerin hepsi bi' hoş!

sen ne büyük abimizdin t. özuslu!

Evet, aziz dostum, gerçekten benim; ama artık çok farklı bir benim… Nerelerde ve kimlerle olduğumu da balâda mezkûr iki ayrı mekân-insan manzarasından öğrendin işte. Bendeniz, evveli Mübarek Ramazan’da saçma-sapan bir trafik kazası geçirdim ve sol gözümü çok ucuz kurtardım. İbneler gözümle uğraşmaktan başka taraflarımı unuttular. Galiba hafif şiddette bir beyin travması da var ki, zaten ceviziçi kadar kalmış beynim hepten büzüldü gitti. Köy adı, cadde-sokak adı, insan adı zaten tanımazdı köhne hafızam, şimdilerde hepten kepir düştü. Ahali nutuk atmaya çağırıyor; kürsüde tık diye tutulup kalıyorum: “Hani MTA’da bir servis şefimiz vardı, Birmingham mezunuydu, hanımı da İngiliz’di, bendenizi İngiltere’ye yollayacaktı da gitmeyi reddettim diye çıldırdıydı, ‘Pembe Panter’ diye mahlas yakıştırdıydınız biçareye de öldü gitti, neydi adamcağızın adı yahuuu?...” Tipik bir bunak tablosu işte. Küçük Dostum’un adını bile unuttum; ama sizi unutacak kadar bunamadım henüz. Halâ oradaysanız eğer, üç vakitte “W Sokağı”na damlayacağım…

hastası olduğumuz madenci deli tayfun abi. balık pazarlarından, karaköylerden, eminönülerden telefon açıp "hangi balığı alalım da onu nasıl yapalım abi?" diye sorulabilen lagosçu tayfun abi. gelsin ya buraya, gecenin vaktinde sonsuzluk ve birgün'ü falan seyrederken uyuyakalsın ya koltuklarda. kocaman vücuduyla kocaman koltuğu küçücükmüş gibi göstertse ya. bize azıcık hayat görgüsü, yemek kültürü, kâm tozu serpse ya...